Historikk.com
Frå dei første spora til dagens Bergsøy – historier, arkiv, idrett og milepålar samla på eitt sted.
Den gamle heimebana og historia om Huldalen som festning.
Første møtet om bane i Huldalen.
Handballdamene slo Hødd 2–0.
Første heimekamp i serien, 5–4 mot Heid.
Bergsøy fekk ikkje nytte Huldalen til opprykkskvalifisering.
Nytt klubbhus under oppføring.
Salet av Huldalen var gjennomført.
Medlemmane var oppmoda til å stille med 50 dugnadstimar kvar. Det måtte gravast over ein kilometer med veiter. I desember 1945 hadde opptil 20 mann vore i arbeid, og året etter heldt grøftinga og steinarbeidet fram. Slagg frå Voldnes og grus og leire frå Torvik blei seinare nytta til å fylle opp området.
Det første møtet om ei bane for Bergsøy blei halde 10. juni 1945. Eit område på om lag ti mål i Huldalen blei sikra. Halvparten blei kjøpt av Leif A. Fosnavåg, medan den andre halvparten blei gitt gjennom Gerhard Voldnes, som kjøpte eigedomen av Petter K. Pettersen. Ingeniør Holstad frå Ålesund stakk ut området. Den første dugnadsøkta kom 25. oktober, med grøfting, steinarbeid og planering. Målet var ei bane på 110 × 70 meter, men det skulle ta mange år før anlegget var ferdig.
I mai 1948 blei det argumentert for at Huldalen skulle utviklast til stadion, medan Heid-bana skulle nyttast som treningsbane. I 1949 var anlegget framleis halvferdig, og klubben hadde teke opp lån på 15 000 kroner. Peder Worren fortalde om 6 000 kroner i tippemidlar og håp om å få finansiert meir arbeid. Arthur «Bassar» Frantsen mintest marknaden på Høgtun, med tombola, skyting, musikk og dans for å skaffe pengar.
Før fotballbana var godkjend for seriespel, kunne handballdamene bruke området. Bergsøy slo Hødd 2–0 den 27. august 1949, og i 1951 blei det spela seriekampar i Huldalen. Bergljot (Myrhol) Myrseth mintest jonsokkvelden med mykje folk og god stemning.
I 1950 var Huldalen klar for ein testkamp mot Sundgot, også kalla «Lisje-Hødd». Bana målte då 76 × 40 meter, og laga spelte med ni mann kvar. Sundgot vann 8–3. Kampen var ikkje ein obligatorisk seriekamp, men var eit viktig steg på vegen mot ei eiga heimebane.
Huldalen blei ramma rundt fotballen på Bergsøya. På 1950-talet spelte A-laget med grøne drakter, før dei kvite draktene kom på 1960-talet. Anlegget blei ein viktig møteplass for spelarar og publikum, og grusbana fekk ry som ei vanskeleg bortebane.
Først i 1952 blei Huldalen godkjend for seriespel i fotball. Bergsøy hadde debutert i seriesystemet borte mot Brattvåg 3. august. Den første heimekampen kom 10. august mot naboen Heid. Om lag 500 tilskodarar fekk sjå Bergsøy vinne 5–4 i eit dramatisk lokaloppgjer.
Etter ein sterk 1969-sesong var Bergsøy klar for kvalifisering til 3. divisjon. På dette nivået var det krav om grasbane, og klubben fekk ikkje nytte Huldalen til kvalifiseringskampane. Egil Leikanger frykta at eit opprykk kunne føre til at Bergsøy måtte spele alle kampane sine på bortebane. Klubben arbeidde samstundes med planane om ei ny grasbane.
Bergsøy fekk dispensasjon til å spele i Huldalen i 3. divisjon. Før seriestarten i 1970 blei bana utvida, grusen fornya og klubbhuset restaurert. Fotballkrinsen inspiserte anlegget, og dugnadsfolk blei bedne om å ta med jernrive, spade og trillebår. Om lag 1 100 tilskodarar skal ha sett Molde-kampen i 1970.
I åra før grasbana stod ferdig kom det fleire sterke motstandarar til Huldalen. Bileta dokumenterer mellom anna kampar mot Molde, Langevåg, Clausenenga, Bryn, Skarbøvik og Herd. Huldalen var framleis Bergsøy si heimebane på eit historisk høgt nivå.
Sjølv etter at Bergsøy stadion blei hovudarena, heldt Huldalen fram som fotballbane i fleire tiår. Her blei det spela kampar langt inn på 2000-talet. Bilete frå 2003 og 2005, mellom anna frå kampen mot Stordal og oppgjer mot Stranda, viser at grusbana framleis var i aktiv bruk.
Den siste A-lagskampen i Huldalen før overgangen til grasbana blei spela 2. juli 1972. VRF vann 2–0. Frå august kunne Bergsøy ta i bruk den nye grasbana på Bergsøy stadion, men Huldalen skulle framleis vere ein viktig arena for trening, breiddefotball og seinare seriekampar.
Då Bergsøy stadion skulle byggjast om til friidrettsanlegg i 1984, måtte A-laget tilbake til Huldalen. Første seriekamp etter returen var 16. mai mot Hareid. Bergsøy vann 3–1 etter to mål av Frode Wilhelmsen og eitt av Paul Kurt Nerland. Nokre av heimekampane denne sesongen blei også flytta til Moltu stadion.
Etter mange år med trong garderobekapasitet blei arbeidet med eit større klubbhus sett i gang. I 1988 var innreiinga av første etasje i gang. Asbjørn Almestad og Kåre Botn var sentrale drivkrefter i dugnadsarbeidet.
I september 2002 skulle Bergsøy møte Ålesund 2 på bortebane, men laga blei samde om å spele kampen i Huldalen. Bergsøy vann 2–0 og sikra seriemeisterskapen i 3. divisjon. Ein uvanleg situasjon: bortekamp på ei bane Bergsøy kjende som si eiga.
Huldalen var framleis eit alternativ når det verkeleg galdt. I 2003 blei den siste kampen i kampen for å unngå nedrykk lagd til grusbana, og Bergsøy vann 1–0. I 2005 blei dei to siste heimekampane spelte her, med uavgjort og siger som resultat.
Bergsøy avslutta A-lagshistoria i Huldalen med 2–1 mot Stordal. Harald Haugen og Håvard Remøy scora, og Remøy blei den siste Bergsøy-spelaren til å score eit A-lagsmål på den gamle grusbana. Sigmund Paulsen hadde scora det første i 1952.
I 2009 byrja Bergsøy å avvikle aktiviteten i Huldalen. Klubbhuset blei selt til Huldal Barnehage, som opna småbarnsavdeling i november. I 2010 vurderte fotballgruppa sal av sjølve bana. Etter omregulering blei området selt til Mesterhus Sunnmøre for åtte millionar kroner. Bergsøy rekna med å sitje att med om lag 7,5 millionar etter kostnader og refusjon av spelemidlar. I 2015 peika dagleg leiar Tom Beddari på at dugnadsarbeidet gjennom generasjonar hadde skapt verdiane som no kunne brukast til vidare klubbutvikling.
I ei avisomtale 5. oktober 2010 blei sal av Huldalsbana trekt fram som eit viktig ledd i finansieringa av vidare anleggsutvikling for Bergsøy Fotball. Klubben hadde reist 5,2 millionar kroner til eit prosjekt ved stadion, med tippemidlar som ein del av finansieringa. Det stod framleis att om lag éin million kroner, og klubben håpa at Herøy Næringsforum ville bidra. Avisartikkelen opplyste at inntektene frå eit sal av Huldalsbana var føresette nytta til vidare utbygging, men at dette var avhengig av omregulering til bustadføremål. Det var også motstand mot planane, særleg frå folk som ønskte å bevare bana. Artikkelen omtala salet som ein føresetnad for utviklinga, ikkje som eit gjennomført sal.
I ei avisomtale frå 8. juni fortalde Hallvar Ulfstein og Ole Sande i Bergsøy Fotball at klubben hadde bestemt seg for å avvikle all aktivitet i Huldalen. Dei ønskte å selje det om lag 11–12 mål store området med fotballbana og tilhøyrande areal, helst til bustadutbygging. Artikkelen peika på at aktivitetane i Huldalen ein gong starta med klubbhus og barnehage, medan klubben no ville samle framtidig utbygging ved stadion. Inntektene frå eit eventuelt sal skulle nyttast til vidare utbygging av stadionområdet, der klubben hadde stort behov for klubbhus og meir banekapasitet. Dette dokumenterer planane om sal, ikkje at salet var gjennomført. Årstalet for avisutklippet er førebels ikkje oppgitt. Ei seinare avisomtale frå 5. oktober 2010 viser at klubben framleis rekna med inntekter frå eit sal av Huldalsbana, under føresetnad av omregulering til bustadføremål. Det dokumenterer ikkje at salet var gjennomført.
