Då var dagen komen – Bergsøy spelte i Eliteserien
Då var dagen komen.
Bergsøy spelte i ELITESERIEN.
Ein dag vi eigentleg aldri såg kome. I alle fall ikkje dei fleste av oss.

Grenser blei sprengde denne dagen. Aldri før har Bergsøy spelt handball på så høgt nivå. Aldri før har så mange sett Bergsøy spele ein handballkamp. Publikumsrekorden blei flytta frå 450 til 1 582 tilskodarar – ein auke på over 250 prosent.

Det var eit tidspunkt før kampstart der det verkeleg gjekk opp for meg kva vi var vitne til. Den eine tribuna var full. Så byrja også den andre å fylle seg.

Dette var eit klubbhøgdepunkt verdig. Eit gåsehudøyeblikk.

Så kom spelarane inn, ein etter ein. Først Kolstad, eitt av dei beste laga i landet. Så kom heltane våre. Bergsøy.

Før avkast blei det halde eitt minutts stillheit for Kong Harald, og kampen blei spelt med sørgeband. Men akkurat då tenkte eg ikkje så frykteleg mykje på sjølve kampen. Det var ramma rundt det heile. Supporterane. Kamera. TV 2 og NRK. Mikrofonar og telelinser. Fleire storskjermar.

Alt var større enn vi er vane med.

Bana verka større. Tribunane var større. Motstanden var større. Det var ei stor begivenheit.

Bergsøy viste at dei høyrer til

Kolstad kom best i gang og gjekk opp i 2–0, men Bergsøy svarte. Ovi Lützen sette inn Bergsøy sitt aller første eliteseriemål etter 3.39, før Petter Eikrem utlikna til 2–2.

Og Bergsøy gav seg ikkje.

Frå 3–6 kjempa heimelaget seg tilbake. Petter Eikrem reduserte, Kristian Rosenkilde gjorde det til 5–6, Emil Raknes utlikna til 6–6 – og etter 13.14 sende Ruben Meder Bergsøy i leiinga 7–6.

Bergsøy leia mot Kolstad i Eliteserien.

Det var ein spennande start, men utover i omgangen viste Kolstad kvifor dei har vore det dominerande laget i norsk handball dei siste åra. Bergsøy heldt følgje ei stund til, men gjestane drog ifrå mot pause og gjekk i garderoben med 16–10.

Det var litt som forventa. Litt som det skal vere når eit nyopprykka lag møter eit lag som har samla cup- og seriegull på løpande band dei siste åra.

Store som fjell Kolstad var rett og slett eit betre lag. Dei gjorde færre feil, hadde meir rutine og hadde landslagsspelarar som såg ut som fjell enkelte av dei.

Og på eitt tidspunkt spelte dei faktisk drakta av Bergsøy.

Ikkje sånn veldig utklassingsmessig. Meir bokstaveleg talt.

Ruben Meder måtte plukke opp drakta si frå golvet og klarte først å ta henne på feil veg, før han fekk snudd henne rett. Det blei eitt av dei små augneblikka som gjorde at ein kunne smile midt i alvoret.

Det same gjaldt kanskje dagens mest spesielle Bergsøy-mål. Emil Raknes fekk ballen via ein Kolstad-fot og langs golvet forbi ein utmanøvrert keeper. Det trekte på smilebandet hos dei fleste med Bergsøy-hjarte.

Kolstad drog etter kvart ytterlegare ifrå. Bergsøy heldt fram med å kjempe og laga mål, men ved full tid stod det 23–33.

Meir enn eit resultat

Men dette var ein av dei dagane der resultatet ikkje fortel den viktigaste historia.

For Bergsøy fekk kjenne på nivået. Og klubben fekk sjå kva Eliteserien faktisk er – både på og utanfor bana.

Toppnivået til Bergsøy er også høgt. Det fekk vi sjå på tribuna, rundt arrangementet og ute på bana.

I pausa snakka vi med nokre Volda-patriotar. Dei hadde særleg merka seg éin mann:

«Kven er han speakeren? Han treff altså sånn pang, pang. Høgt nivå.» Skryt til Makipera der, altså.

Og som om ikkje det var nok, dukka det opp ein heilt ny Bergsøy-maskot. Ein lundefugl som førebels manglar namn.

Det er kanskje ein liten detalj. Men det er også ein del av noko større. Bergsøy utvidar profilen sin. Utvidar merittane sine. Sprenger nye grenser.

Heltane våre

Det er eigentleg feil å trekkje fram enkeltspelarar denne dagen. Dei er heltane våre, heile gjengen.

Og kanskje er det ekstra spesielt å sjå dei som har kjempa for Bergsøy gjennom mange år, og som no faktisk har kome heilt til toppen av norsk handball.

Kontrastane er enorme.

I 2023/24 enda Bergsøy i ein situasjon der plassen i 1. divisjon blei berga etter dei økonomiske problema til Nøtterøy.

No stod dei der. I Eliteserien. Mot Kolstad. Framfor 1 582 menneske.

Det seier noko om kor fort ting kan snu, om små marginar – og om kor langt ein kan kome.

På sidelinja var det også mange som var stolte. Eitt av bileta frå kampen fangar kanskje betre enn noko anna kva dette handlar om. Eit barn på tribuna med «Pappa» på ryggen.

Pappa er på bana og spelar Eliteserie.

Og på tribuna sit over 1 500 menneske og håpar at han og alle dei andre skal lykkast.

Dette var starten.

Ein fantastisk start, om ein ser bort frå resultatet.

Vi kan vere stolte av laget vårt.

Og det beste av alt?

Vi får fleire sjansar til å heie dei fram. På øvste nivå.